Rozdział I · Postanowienia ogólne

§ 1. Postanowienia ogólne

1. Niniejszy dokument określa Standardy Ochrony Małoletnich obowiązujące w prywatnym Gabinecie Psychologicznym prowadzonym przez Julię Drelich, zwanym dalej „Gabinetem”.
2. Standardy zostały opracowane w celu:
   • zapewnienia małoletnim korzystającym z usług Gabinetu bezpiecznych warunków;
   • przeciwdziałania krzywdzeniu małoletnich;
   • określenia zasad bezpiecznych relacji pomiędzy Psychologiem a małoletnim;
   • określenia zasad reagowania na podejrzenie lub ujawnienie krzywdzenia małoletniego;
   • określenia sposobu dokumentowania i monitorowania podejmowanych interwencji;
   • zapewnienia małoletnim dostępu do informacji o przysługujących im prawach i możliwościach uzyskania pomocy.
3. Standardy stosuje się do wszystkich osób, które nie ukończyły 18. roku życia i korzystają z usług Gabinetu, niezależnie od ich płci, stanu zdrowia, sprawności, pochodzenia, narodowości, sytuacji rodzinnej, sytuacji materialnej, wyznania, światopoglądu, orientacji seksualnej, tożsamości płciowej lub innych indywidualnych cech.
4. Standardy mają zastosowanie zarówno podczas spotkań stacjonarnych, jak i konsultacji prowadzonych online.
5. Standardy są dostosowane do charakteru działalności Gabinetu, który jest gabinetem jednoosobowym i nie prowadzi zajęć grupowych dla małoletnich.
6. W przypadku zatrudnienia pracownika, nawiązania współpracy z inną osobą, przyjęcia praktykanta, stażysty albo wolontariusza Standardy stosuje się także do takiej osoby w zakresie odpowiednim do wykonywanych przez nią czynności.

§ 2. Podstawy prawne

1. Standardy zostały opracowane w szczególności na podstawie:
   • ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich;
   • ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej;
   • ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny;
   • ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego;
   • ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy;
   • ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego;
   • Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.;
   • przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, w tym Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679.

§ 3. Definicje

Ilekroć w Standardach jest mowa o:

1. Gabinecie – należy przez to rozumieć prywatny Gabinet Psychologiczny prowadzony przez Julię Drelich.
2. Psychologu – należy przez to rozumieć Julię Drelich, prowadzącą Gabinet oraz udzielającą w nim usług psychologicznych.
3. Małoletnim lub dziecku – należy przez to rozumieć każdą osobę, która nie ukończyła 18. roku życia.
4. Rodzicu – należy przez to rozumieć również przedstawiciela ustawowego lub opiekuna prawnego małoletniego.
5. Opiekunie faktycznym – należy przez to rozumieć osobę, która faktycznie opiekuje się dzieckiem, ale nie jest jego przedstawicielem ustawowym.
6. Krzywdzeniu – należy przez to rozumieć każde działanie lub zaniechanie naruszające prawa, dobro, godność, bezpieczeństwo, zdrowie fizyczne lub psychiczne małoletniego, w szczególności przemoc fizyczną, psychiczną, seksualną, ekonomiczną, zaniedbanie, przemoc domową, cyberprzemoc lub wykorzystywanie.
7. Przemocy domowej – należy przez to rozumieć przemoc domową w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa.
8. Interwencji – należy przez to rozumieć działania podjęte w związku z podejrzeniem, ujawnieniem lub stwierdzeniem krzywdzenia małoletniego.
9. Osobie odpowiedzialnej za Standardy – należy przez to rozumieć Julię Drelich, która odpowiada za przyjmowanie zgłoszeń, podejmowanie interwencji, prowadzenie dokumentacji oraz przegląd i aktualizację Standardów.

§ 4. Osoba odpowiedzialna za stosowanie Standardów

1. Z uwagi na jednoosobowy charakter Gabinetu osobą odpowiedzialną za:
   • stosowanie Standardów;
   • przyjmowanie zgłoszeń;
   • podejmowanie interwencji;
   • składanie zawiadomień do właściwych organów;
   • dokumentowanie zgłoszeń i interwencji;
   • przechowywanie dokumentacji;
   • udostępnianie Standardów;
   • monitorowanie ich stosowania;
   • przeprowadzanie okresowej oceny i aktualizacji Standardów jest: Julia Drelich – psycholog adres e-mail: kontakt@psychologdrelich.pl numer telefonu: 576 222 349
2. Jeżeli zgłoszenie dotyczy zachowania Julii Drelich, zgłaszający powinien skierować je bezpośrednio do odpowiedniej instytucji lub organu, w szczególności Policji, prokuratury, sądu rodzinnego, ośrodka pomocy społecznej albo Rzecznika Praw Dziecka.

Rozdział II · Zasady bezpiecznych relacji

§ 5. Ogólne zasady kontaktu z małoletnim

1. Dobro, bezpieczeństwo i godność małoletniego stanowią nadrzędne wartości podczas świadczenia usług psychologicznych.
2. Psycholog traktuje małoletniego z szacunkiem oraz uwzględnia jego wiek, poziom rozwoju, stan emocjonalny, możliwości komunikacyjne, indywidualne potrzeby i sytuację życiową.
3. Małoletni ma prawo:
   • otrzymać zrozumiałe informacje o celu i przebiegu spotkania;
   • zadawać pytania;
   • wyrażać własne zdanie;
   • informować o swoim samopoczuciu;
   • sygnalizować dyskomfort lub sprzeciw;
   • oczekiwać poszanowania prywatności;
   • wiedzieć, do kogo może zwrócić się po pomoc.
4. Psycholog nie podejmuje działań mających na celu bezwzględne podporządkowanie sobie dziecka.
5. Reakcje małoletniego, w tym wycofanie, milczenie, odmowa odpowiedzi, płacz lub złość, nie mogą stanowić podstawy do jego zawstydzania, karania lub poniżania.
6. Psycholog wyjaśnia małoletniemu, stosownie do jego wieku i możliwości rozumienia:
   • swoją rolę;
   • zasady spotkań;
   • zasady poufności;
   • przypadki, w których konieczne może być przekazanie informacji rodzicowi, służbom lub innym instytucjom.

§ 6. Zasady prawidłowego zachowania Psychologa

1. Psycholog:
   • komunikuje się spokojnie, rzeczowo i z szacunkiem;
   • posługuje się językiem odpowiednim do wieku i możliwości dziecka;
   • uważnie słucha dziecka i nie przerywa jego wypowiedzi bez uzasadnionej potrzeby;
   • nie ocenia dziecka przez pryzmat jego zachowania, diagnozy, wyglądu, sytuacji rodzinnej lub szkolnej;
   • nie ośmiesza, nie zawstydza i nie poniża;
   • respektuje prywatność i granice dziecka;
   • informuje dziecko o podejmowanych wobec niego czynnościach;
   • nie wywiera presji na ujawnienie informacji, do przekazania których dziecko nie jest gotowe;
   • zachowuje szczególną ostrożność w rozmowach dotyczących przemocy, seksualności, samouszkodzeń i innych doświadczeń traumatycznych;
   • kieruje się profesjonalnym osądem oraz zasadą najmniejszej koniecznej ingerencji w prywatność i autonomię dziecka.

§ 7. Zachowania niedopuszczalne

1. Niedopuszczalne jest w szczególności:
   • stosowanie przemocy fizycznej, psychicznej, seksualnej lub ekonomicznej;
   • stosowanie kar fizycznych;
   • krzyczenie na dziecko w celu jego zastraszenia lub podporządkowania;
   • wyśmiewanie, poniżanie, obrażanie lub zawstydzanie dziecka;
   • grożenie dziecku, szantażowanie go lub manipulowanie nim;
   • dyskryminowanie dziecka;
   • wykorzystywanie zależności dziecka od osoby dorosłej;
   • wykorzystywanie relacji zaufania do osiągania osobistych korzyści;
   • ujawnianie dziecku nieadekwatnych informacji dotyczących prywatnego życia Psychologa;
   • angażowanie dziecka w osobiste problemy Psychologa;
   • nawiązywanie z dzieckiem relacji romantycznej, seksualnej lub innej relacji naruszającej granice zawodowe;
   • składanie propozycji, sugestii lub komentarzy o charakterze seksualnym;
   • seksualizujące komentowanie ciała, ubioru lub wyglądu dziecka;
   • prezentowanie dziecku treści pornograficznych lub seksualizujących;
   • proszenie dziecka o przesyłanie intymnych zdjęć, nagrań lub wiadomości;
   • utrwalanie wizerunku lub głosu dziecka bez odpowiedniej podstawy prawnej;
   • kontaktowanie się z dzieckiem w celach prywatnych;
   • prowadzenie prywatnej korespondencji z dzieckiem za pośrednictwem mediów społecznościowych;
   • proponowanie dziecku prywatnych spotkań niezwiązanych ze świadczeniem usług psychologicznych;
   • przyjmowanie od dziecka pieniędzy lub wartościowych prezentów;
   • przekazywanie dziecku alkoholu, wyrobów tytoniowych, substancji psychoaktywnych lub innych niedozwolonych produktów;
   • spotykanie się z dzieckiem podczas pozostawania pod wpływem alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych;
   • ujawnianie informacji dotyczących dziecka osobom nieuprawnionym.

§ 8. Kontakt fizyczny

1. Kontakt fizyczny nie jest standardowym elementem pracy psychologicznej.
2. Psycholog respektuje granice fizyczne małoletniego i zwraca uwagę na jego reakcje.
3. Kontakt fizyczny może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy:
   • jest uzasadniony potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa;
   • jest niezbędny do udzielenia pomocy;
   • jest odpowiedzią na wyraźnie zakomunikowaną potrzebę dziecka i mieści się w granicach profesjonalnej relacji;
   • jest dostosowany do wieku, sytuacji i potrzeb dziecka.
4. Przed podjęciem kontaktu fizycznego, jeżeli pozwala na to sytuacja, Psycholog pyta dziecko o zgodę.
5. Kontakt fizyczny powinien być jawny, niedwuznaczny i ograniczony do minimum koniecznego w danej sytuacji.
6. Niedopuszczalny jest kontakt fizyczny:
   • o charakterze seksualnym;
   • dwuznaczny;
   • naruszający godność dziecka;
   • podejmowany pomimo sprzeciwu dziecka, chyba że jest konieczny do ochrony jego życia lub zdrowia albo życia lub zdrowia innych osób.

§ 9. Granice relacji zawodowej i kontakt poza spotkaniami

1. Relacja pomiędzy Psychologiem a małoletnim ma wyłącznie charakter zawodowy.
2. Kontakt poza spotkaniami może odbywać się jedynie w zakresie niezbędnym do:
   • ustalenia lub zmiany terminu;
   • przekazania uzgodnionych materiałów;
   • realizacji uzgodnionych elementów wsparcia psychologicznego;
   • reagowania w sytuacji związanej z bezpieczeństwem dziecka.
3. Podstawowy kontakt organizacyjny prowadzony jest z rodzicem.
4. Bezpośredni kontakt z nastolatkiem może być prowadzony za wiedzą rodzica, za pośrednictwem ustalonego kanału oraz w zakresie związanym z udzielaną pomocą.
5. Psycholog nie dodaje małoletnich do znajomych i nie obserwuje ich prywatnych profili w mediach społecznościowych.
6. Psycholog nie prowadzi z małoletnim prywatnej korespondencji i nie przesyła mu treści niezwiązanych z udzielaną pomocą.
7. Spotkania poza siedzibą Gabinetu mogą odbywać się wyłącznie wtedy, gdy są uzasadnione zawodowo, wcześniej uzgodnione z rodzicem i organizowane w sposób zapewniający bezpieczeństwo dziecka.

Rozdział III · Poufność, prywatność i wizerunek

§ 10. Poufność informacji

1. Informacje uzyskane przez Psychologa podczas świadczenia usług są objęte tajemnicą zawodową, z uwzględnieniem wyjątków wynikających z prawa oraz konieczności ochrony życia, zdrowia lub bezpieczeństwa małoletniego albo innej osoby.
2. Małoletni jest informowany w sposób dostosowany do jego wieku, że Psycholog może przekazać określone informacje rodzicowi lub odpowiednim instytucjom, jeżeli:
   • istnieje poważne zagrożenie życia lub zdrowia dziecka albo innej osoby;
   • istnieje podejrzenie krzywdzenia dziecka;
   • z przepisów prawa wynika obowiązek zawiadomienia odpowiedniego organu;
   • dalsze zachowanie informacji w tajemnicy mogłoby narazić dziecko na poważną szkodę.
3. Rodzic otrzymuje informacje niezbędne do:
   • zapewnienia dziecku bezpieczeństwa;
   • sprawowania właściwej opieki;
   • podejmowania decyzji dotyczących dalszej pomocy;
   • współpracy z Psychologiem.
4. Rodzic nie otrzymuje automatycznie pełnej treści rozmów prowadzonych z dzieckiem.
5. Zakres informacji przekazywanych rodzicowi jest ustalany z uwzględnieniem:
   • dobra i bezpieczeństwa dziecka;
   • wieku oraz stopnia dojrzałości dziecka;
   • celu udzielanej pomocy;
   • praw rodzica;
   • obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej;
   • ewentualnego ryzyka związanego z przekazaniem informacji.
6. Jeżeli przekazanie informacji rodzicowi mogłoby zwiększyć zagrożenie dla dziecka, Psycholog może odstąpić od wcześniejszego informowania rodzica o planowanej interwencji i skontaktować się bezpośrednio z właściwym organem.

§ 11. Ochrona wizerunku

1. Wizerunek, głos ani wypowiedzi małoletniego nie są utrwalane, rozpowszechniane ani publikowane bez właściwej podstawy prawnej.
2. Ewentualna zgoda na wykorzystanie wizerunku:
   • jest dobrowolna;
   • jest udzielana odrębnie od zgody na korzystanie z usług psychologicznych;
   • określa cel, zakres, miejsce i okres wykorzystania wizerunku;
   • może zostać wycofana na zasadach wynikających z prawa.
3. Brak zgody na wykorzystanie wizerunku nie może wpływać na możliwość korzystania przez dziecko z usług Gabinetu.
4. Psycholog nie publikuje opisów przypadków umożliwiających rozpoznanie dziecka bez odpowiedniej podstawy prawnej.

§ 12. Dane osobowe i dokumentacja

1. Dane osobowe małoletnich są przetwarzane zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych.
2. Dokumentacja dotycząca dziecka jest zabezpieczona przed dostępem osób nieuprawnionych.
3. Informacje dotyczące zdrowia psychicznego, sytuacji rodzinnej, diagnozy, doświadczeń przemocy i innych wrażliwych obszarów są przetwarzane wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji usług i obowiązków prawnych.
4. Dokumentacja interwencji związanej z podejrzeniem krzywdzenia jest przechowywana oddzielnie albo oznaczona w sposób pozwalający ograniczyć dostęp do niej.
5. Informacje dotyczące dziecka nie są omawiane w miejscach, w których mogą zostać usłyszane przez osoby nieuprawnione.
6. Dane zawarte w Standardach, rejestrze zgłoszeń i kartach interwencji nie są publikowane.

Rozdział IV · Konsultacje online, Internet i urządzenia elektroniczne

§ 13. Bezpieczne konsultacje online

1. Konsultacje online odbywają się przy wykorzystaniu narzędzia wskazanego przez Gabinet.
2. Przed rozpoczęciem regularnych spotkań online Psycholog ustala z rodzicem:
   • aktualny adres przebywania dziecka podczas konsultacji;
   • numer telefonu do rodzica lub innej osoby mogącej zapewnić dziecku pomoc;
   • zasady kontaktu w sytuacji przerwania połączenia;
   • sposób postępowania w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia.
3. Małoletni powinien uczestniczyć w konsultacji z miejsca zapewniającego mu, w miarę możliwości, swobodę rozmowy i prywatność.
4. Rodzic powinien pozostawać dostępny w sposób wcześniej uzgodniony, zwłaszcza w przypadku młodszych dzieci lub dzieci wymagających szczególnego wsparcia.
5. Rodzic nie powinien przysłuchiwać się spotkaniu bez wiedzy dziecka i Psychologa, chyba że jego obecność została wcześniej uzgodniona albo jest konieczna ze względu na bezpieczeństwo lub potrzeby dziecka.
6. Zabronione jest nagrywanie konsultacji bez uprzedniej, wyraźnej zgody wszystkich uczestników.
7. Jeżeli Psycholog uzna, że konsultacja online nie zapewnia dziecku wystarczającego poziomu bezpieczeństwa, prywatności lub możliwości udzielenia odpowiedniej pomocy, może przerwać spotkanie i zaproponować inną formę pomocy.

§ 14. Dostęp do Internetu

1. Gabinet nie udostępnia małoletnim własnych urządzeń elektronicznych ani otwartej sieci internetowej przeznaczonej do swobodnego korzystania.
2. Jeżeli podczas spotkania wykorzystywane są materiały internetowe, Psycholog dobiera je stosownie do wieku, potrzeb i bezpieczeństwa dziecka.
3. Psycholog nie prezentuje dziecku treści:
   • pornograficznych;
   • seksualizujących;
   • nawołujących do przemocy;
   • promujących samouszkodzenia, samobójstwo lub zachowania niebezpieczne;
   • dyskryminujących;
   • nieodpowiednich do jego wieku i możliwości rozwojowych.
4. Jeżeli dziecko ujawnia doświadczenie cyberprzemocy, uwodzenia w Internecie, szantażu, rozpowszechniania intymnych materiałów lub kontaktu z osobą mogącą stanowić zagrożenie, Psycholog ocenia bezpieczeństwo dziecka i podejmuje odpowiednią interwencję.

Rozdział V · Rozpoznawanie krzywdzenia

§ 15. Formy krzywdzenia

1. Krzywdzeniem małoletniego może być w szczególności:
   • przemoc fizyczna;
   • przemoc psychiczna;
   • przemoc seksualna;
   • wykorzystanie seksualne;
   • przemoc domowa;
   • zaniedbanie potrzeb fizycznych, emocjonalnych, zdrowotnych lub edukacyjnych;
   • wykorzystywanie ekonomiczne;
   • zmuszanie do pracy lub działalności nieadekwatnej do wieku;
   • handel ludźmi;
   • cyberprzemoc;
   • uwodzenie dziecka w Internecie;
   • rozpowszechnianie wizerunku lub intymnych materiałów dziecka;
   • narażanie dziecka na treści nieodpowiednie do wieku;
   • zachowania powodujące lub mogące powodować szkodę dla zdrowia fizycznego albo psychicznego dziecka.

§ 16. Źródła informacji

1. Informacja o krzywdzeniu może pochodzić w szczególności:
   • od małoletniego;
   • od rodzica lub opiekuna;
   • od innego członka rodziny;
   • od innego dziecka;
   • od pracownika szkoły, placówki lub innego specjalisty;
   • od świadka zdarzenia;
   • z dokumentacji lub korespondencji;
   • z obserwacji Psychologa;
   • z zachowania, wypowiedzi, wyglądu lub stanu emocjonalnego dziecka.

§ 17. Ogólne zasady rozmowy z dzieckiem

1. Dziecko ujawniające krzywdzenie jest traktowane z szacunkiem i spokojem.
2. Psycholog:
   • zapewnia dziecko, że dobrze zrobiło, mówiąc o sytuacji;
   • nie obwinia dziecka;
   • nie kwestionuje jego wypowiedzi wyłącznie z powodu braku dowodów;
   • nie sugeruje odpowiedzi;
   • nie prowadzi wielokrotnego, szczegółowego wypytywania;
   • zadaje tylko pytania niezbędne do wstępnej oceny bezpieczeństwa;
   • nie obiecuje zachowania całkowitej tajemnicy;
   • wyjaśnia, że może być konieczne przekazanie informacji osobom, których zadaniem jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa;
   • dokumentuje istotne informacje, w miarę możliwości używając własnych słów dziecka;
   • nie konfrontuje dziecka z osobą podejrzewaną o krzywdzenie.
3. Psycholog nie prowadzi dochodzenia ani przesłuchania zastępującego czynności Policji, prokuratury lub sądu.

Rozdział VI · Procedury interwencji

§ 18. Ogólna procedura reagowania

1. Każda informacja wskazująca na możliwość krzywdzenia małoletniego jest traktowana poważnie i podlega ocenie.
2. Po uzyskaniu informacji Psycholog:
   • ocenia, czy dziecko znajduje się w bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia;
   • w razie potrzeby udziela niezbędnej pomocy i wzywa odpowiednie służby;
   • przeprowadza z dzieckiem rozmowę w zakresie koniecznym do oceny jego bezpieczeństwa;
   • ustala dostępne informacje dotyczące zdarzenia;
   • ocenia, czy bezpieczne jest poinformowanie rodzica;
   • ustala właściwy tryb interwencji;
   • dokumentuje zgłoszenie i podjęte działania;
   • w miarę możliwości ustala dalszy plan ochrony lub wsparcia dziecka.
3. Rodzaj podjętej interwencji zależy od:
   • charakteru podejrzenia;
   • poziomu zagrożenia;
   • tożsamości osoby podejrzewanej o krzywdzenie;
   • wieku i stanu dziecka;
   • informacji posiadanych przez Psychologa;
   • obowiązków wynikających z przepisów prawa.

§ 19. Bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia

1. Jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia dziecka, Psycholog niezwłocznie:
   • kontaktuje się z numerem alarmowym 112 lub właściwymi służbami ratunkowymi;
   • przekazuje informacje niezbędne do udzielenia pomocy;
   • pozostaje z dzieckiem lub utrzymuje z nim kontakt, o ile jest to możliwe i bezpieczne;
   • kontaktuje się z rodzicem albo inną bezpieczną osobą dorosłą, o ile nie zwiększa to zagrożenia;
   • dokumentuje przebieg zdarzenia i podjęte działania.
2. W przypadku konsultacji online Psycholog ustala aktualne miejsce pobytu dziecka i przekazuje je odpowiednim służbom.
3. Jeżeli osoba towarzysząca dziecku może być sprawcą krzywdzenia, Psycholog nie przekazuje jej informacji o interwencji, jeżeli mogłoby to zagrozić dziecku lub utrudnić działania służb.

§ 20. Podejrzenie popełnienia przestępstwa na szkodę dziecka

1. Jeżeli informacje wskazują na możliwość popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu na szkodę małoletniego, Psycholog podejmuje działania zgodne z obowiązującymi przepisami.
2. W szczególności Psycholog może sporządzić i przekazać zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do:
   • właściwej jednostki Policji albo
   • właściwej prokuratury.
3. Zawiadomienie powinno zawierać w szczególności:
   • dane zawiadamiającego;
   • dane dziecka, jeżeli są znane;
   • możliwie rzeczowy opis okoliczności;
   • źródło posiadanych informacji;
   • informacje dotyczące aktualnego zagrożenia;
   • dane osoby podejrzewanej, jeżeli są znane;
   • opis wcześniej podjętych działań.
4. Psycholog nie uzależnia zawiadomienia od uzyskania pewności, że doszło do przestępstwa. Wystarczające jest powzięcie uzasadnionego podejrzenia wymagającego weryfikacji przez właściwy organ.
5. Psycholog nie prowadzi samodzielnego dochodzenia i nie podejmuje działań mogących utrudnić postępowanie właściwych organów.

§ 21. Podejrzenie przemocy domowej

1. Jeżeli istnieje podejrzenie, że dziecko doświadcza przemocy domowej, Psycholog dokonuje oceny sytuacji i podejmuje działania zgodne z zakresem swoich ustawowych uprawnień i obowiązków.
2. W zależności od okoliczności Psycholog może w szczególności:
   • zawiadomić Policję;
   • zawiadomić właściwy ośrodek pomocy społecznej albo centrum usług społecznych;
   • zawiadomić sąd opiekuńczy;
   • przekazać rodzinie informacje o dostępnych formach pomocy, jeżeli jest to bezpieczne;
3. Psycholog nie informuje osoby podejrzewanej o stosowanie przemocy o planowanej interwencji, jeżeli mogłoby to:
   • zwiększyć zagrożenie dla dziecka;
   • narazić inną osobę na przemoc;
   • spowodować ukrycie dziecka;
   • doprowadzić do niszczenia dowodów;
   • utrudnić działania odpowiednich organów.

§ 22. Zagrożenie dobra dziecka i zawiadomienie sądu rodzinnego

1. Jeżeli zachowanie rodziców, opiekunów lub inne okoliczności wskazują na zagrożenie dobra dziecka, ale posiadane informacje nie uzasadniają albo nie wyczerpują podejrzenia popełnienia przestępstwa, Psycholog może skierować do właściwego sądu rejonowego, wydziału rodzinnego i nieletnich, wniosek o wgląd w sytuację dziecka lub zawiadomienie o zagrożeniu jego dobra.
2. Dotyczy to w szczególności sytuacji:
   • poważnego zaniedbywania dziecka;
   • niezapewniania dziecku koniecznego leczenia lub pomocy;
   • pozostawiania dziecka bez odpowiedniej opieki;
   • narażania dziecka na poważne konflikty rodzinne;
   • wykorzystywania dziecka w konflikcie rodziców;
   • braku współpracy rodziców pomimo poważnego zagrożenia dla dziecka;
   • uzależnień lub poważnych trudności opiekunów wpływających na bezpieczeństwo dziecka;
   • innych okoliczności wskazujących, że dobro dziecka może być zagrożone.
3. Wniosek lub zawiadomienie zawiera możliwie rzeczowy opis sytuacji i podjętych wcześniej działań.

§ 23. Podejrzenie krzywdzenia przez rodzica lub opiekuna

1. Jeżeli osobą podejrzewaną o krzywdzenie jest rodzic, przedstawiciel ustawowy, opiekun prawny lub faktyczny, Psycholog:
   • ocenia aktualne bezpieczeństwo dziecka;
   • ustala, czy istnieje inna bezpieczna osoba dorosła mogąca zapewnić dziecku ochronę;
   • nie konfrontuje dziecka ze sprawcą;
   • nie przekazuje podejrzewanemu informacji, jeżeli mogłoby to zwiększyć zagrożenie;
   • wybiera właściwy tryb interwencji;
   • zawiadamia odpowiednie służby lub organy, jeśli wymagają tego okoliczności;
   • dokumentuje działania.
2. Psycholog nie prowadzi mediacji pomiędzy dzieckiem a osobą podejrzewaną o jego krzywdzenie.
3. Spotkanie rodzinne z udziałem osoby podejrzewanej o krzywdzenie może odbyć się wyłącznie wtedy, gdy nie zagraża bezpieczeństwu dziecka, nie utrudnia interwencji i jest uzasadnione zawodowo.

§ 24. Podejrzenie krzywdzenia przez inną osobę dorosłą

1. Jeżeli podejrzenie dotyczy innej osoby dorosłej, w szczególności członka rodziny, nauczyciela, trenera, opiekuna, specjalisty lub osoby znajomej dziecku, Psycholog:
   • ocenia bezpieczeństwo dziecka;
   • ustala, czy rodzic może bezpiecznie uczestniczyć w działaniach ochronnych;
   • informuje bezpiecznego rodzica lub opiekuna o potrzebie ochrony dziecka, o ile nie zwiększa to zagrożenia;
   • w razie podejrzenia przestępstwa zawiadamia Policję lub prokuraturę;
   • w razie potrzeby zawiadamia również sąd rodzinny albo właściwą instytucję;
   • dokumentuje podjęte działania.
2. Psycholog nie kontaktuje się z osobą podejrzewaną w celu samodzielnego wyjaśnienia sprawy, jeżeli mogłoby to zagrozić dziecku lub utrudnić czynności właściwych organów.

§ 25. Podejrzenie krzywdzenia przez Psychologa

1. Jeżeli rodzic, małoletni lub inna osoba podejrzewa, że małoletni został skrzywdzony przez Psychologa prowadzącego Gabinet, zgłoszenie może zostać skierowane bezpośrednio do:
   • Policji;
   • prokuratury;
   • właściwego sądu rodzinnego;
   • właściwego ośrodka pomocy społecznej;
   • Rzecznika Praw Dziecka;
   • innego właściwego organu lub instytucji.
2. Informacja o możliwości dokonania takiego zgłoszenia jest dostępna w pełnej oraz skróconej wersji Standardów.
3. Psycholog nie może podejmować działań odwetowych wobec osoby zgłaszającej podejrzenie.
4. W przypadku wszczęcia postępowania Psycholog współpracuje z właściwymi organami w zakresie wynikającym z przepisów prawa.

§ 26. Podejrzenie krzywdzenia przez innego małoletniego

1. Z uwagi na indywidualny charakter spotkań w Gabinecie kontakt pomiędzy małoletnimi jest ograniczony i może mieć miejsce głównie w poczekalni, częściach wspólnych lub podczas wyjątkowo organizowanych spotkań z udziałem rodzeństwa.
2. Jeżeli dojdzie do krzywdzenia dziecka przez inne dziecko, Psycholog:
   • niezwłocznie przerywa zachowanie zagrażające bezpieczeństwu;
   • w razie potrzeby rozdziela dzieci;
   • zapewnia pomoc dziecku pokrzywdzonemu;
   • nie stosuje przemocy ani publicznego zawstydzania wobec dziecka podejrzewanego o krzywdzenie;
   • rozmawia z dziećmi oddzielnie, stosownie do ich wieku;
   • informuje rodziców dzieci, jeżeli jest to bezpieczne i zasadne;
   • ocenia, czy zachowanie może stanowić czyn zabroniony lub wskazywać na zagrożenie dobra któregoś z dzieci;
   • w razie potrzeby zawiadamia odpowiedni organ lub instytucję;
   • dokumentuje zdarzenie.
3. Niedopuszczalne zachowania pomiędzy małoletnimi obejmują w szczególności:
   • bicie, kopanie, popychanie lub inne naruszanie nietykalności;
   • grożenie i zastraszanie;
   • wyśmiewanie, poniżanie i obrażanie;
   • wykluczanie lub dyskryminowanie;
   • naruszanie granic intymnych;
   • zachowania seksualne bez zgody lub nieadekwatne do wieku;
   • zmuszanie do przesyłania intymnych materiałów;
   • fotografowanie lub nagrywanie bez zgody;
   • cyberprzemoc;
   • niszczenie lub zabieranie rzeczy;
   • wymuszanie pieniędzy lub innych korzyści.
4. Dziecko, które krzywdzi inne dziecko, jest również traktowane jako osoba mogąca potrzebować pomocy i ochrony.

§ 27. Samouszkodzenia, myśli i zachowania samobójcze

1. Ujawnienie przez dziecko myśli samobójczych, zamiaru samobójczego, podjętej próby samobójczej lub poważnych samouszkodzeń wymaga niezwłocznej oceny ryzyka.
2. Psycholog:
   • pyta wprost o aktualne myśli, zamiar, plan, dostęp do środków i wcześniejsze zachowania;
   • nie pozostawia dziecka samego, jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie;
   • informuje rodzica lub inną osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo dziecka, chyba że to ta osoba stanowi źródło zagrożenia;
   • w razie bezpośredniego zagrożenia kontaktuje się z numerem 112 lub kieruje dziecko do pilnej pomocy medycznej;
   • przekazuje tylko informacje niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa;
   • dokumentuje ocenę oraz podjęte działania.
3. Ochrona życia i zdrowia dziecka ma w takiej sytuacji pierwszeństwo przed zachowaniem pełnej poufności rozmowy.

§ 28. Plan wsparcia po ujawnieniu krzywdzenia

1. W miarę możliwości i w granicach kompetencji Gabinetu Psycholog ustala plan wsparcia dla małoletniego po ujawnieniu krzywdzenia.
2. Plan może obejmować:
   • działania zwiększające bieżące bezpieczeństwo;
   • ustalenie bezpiecznej osoby dorosłej;
   • kontynuację wsparcia psychologicznego;
   • skierowanie do innego specjalisty;
   • skierowanie do placówki interwencyjnej lub terapeutycznej;
   • współpracę z rodzicem, szkołą lub inną instytucją, o ile istnieje odpowiednia podstawa i jest to zgodne z dobrem dziecka;
   • obserwację stanu psychicznego dziecka;
   • ustalenie zasad kontaktu w sytuacji ponownego zagrożenia.
3. Plan jest dostosowany do wieku, potrzeb, możliwości oraz sytuacji dziecka.
4. Interwencja prawna i wsparcie psychologiczne są odrębnymi działaniami. Zawiadomienie właściwego organu nie wyklucza udzielania dziecku dalszego wsparcia, o ile jest to bezpieczne i właściwe.

Rozdział VII · Dokumentowanie interwencji

§ 29. Karta interwencji

1. Każde istotne zgłoszenie lub podejrzenie krzywdzenia małoletniego podlega udokumentowaniu w Karcie interwencji.
2. Karta interwencji zawiera w szczególności:
   • numer sprawy;
   • datę i godzinę uzyskania informacji;
   • dane dziecka;
   • dane osoby zgłaszającej, jeżeli są znane;
   • źródło informacji;
   • opis zgłoszenia lub zaobserwowanych okoliczności;
   • ocenę bieżącego zagrożenia;
   • opis rozmów przeprowadzonych z dzieckiem lub innymi osobami;
   • opis podjętych działań;
   • dane organów lub instytucji, z którymi nawiązano kontakt;
   • datę i formę przekazania zawiadomienia;
   • dalsze ustalenia;
   • podpis osoby sporządzającej dokument.
3. W dokumentacji należy odróżniać:
   • fakty bezpośrednio zaobserwowane;
   • informacje przekazane przez dziecko;
   • informacje przekazane przez inne osoby;
   • wnioski i ocenę Psychologa.
4. Wypowiedzi dziecka powinny być, w miarę możliwości, zapisywane dosłownie, bez nadawania im odmiennego znaczenia.

§ 30. Rejestr interwencji

1. Gabinet prowadzi poufny rejestr zgłoszeń i interwencji dotyczących bezpieczeństwa małoletnich.
2. Rejestr może obejmować:
   • numer sprawy;
   • datę zgłoszenia;
   • ogólny rodzaj zagrożenia;
   • informację o podjętej interwencji;
   • datę zakończenia lub ostatniej aktualizacji sprawy.
3. Rejestr nie jest udostępniany publicznie.
4. Dostęp do rejestru posiada wyłącznie osoba uprawniona, chyba że obowiązek udostępnienia dokumentacji wynika z przepisów prawa.

Rozdział VIII · Bezpieczne dopuszczanie innych osób do kontaktu z dziećmi

§ 31. Jednoosobowy charakter Gabinetu

1. W dniu przyjęcia Standardów Gabinet działa jednoosobowo i nie zatrudnia pracowników, praktykantów, stażystów ani wolontariuszy dopuszczanych do samodzielnego kontaktu z małoletnimi.
2. Jeżeli w przyszłości do działalności związanej z kontaktem z małoletnimi zostanie dopuszczona inna osoba, przed rozpoczęciem współpracy zostaną zastosowane wymagania wynikające z art. 21 ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich.

§ 32. Weryfikacja osób dopuszczanych do pracy z dziećmi

1. Przed dopuszczeniem osoby do działalności związanej z wychowaniem, edukacją, opieką, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu, realizacją zainteresowań albo innym kontaktem objętym obowiązkiem ustawowym Gabinet dokonuje wymaganej prawem weryfikacji.
2. Weryfikacja obejmuje, odpowiednio do obowiązujących przepisów:
   • sprawdzenie osoby w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym;
   • uzyskanie wymaganej informacji z Krajowego Rejestru Karnego;
   • uzyskanie informacji lub oświadczeń dotyczących państw, w których osoba zamieszkiwała;
   • zgromadzenie dokumentów wymaganych w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo inne niż polskie;
   • udokumentowanie przeprowadzonej weryfikacji.
3. Osoba może zostać dopuszczona do kontaktu z małoletnimi dopiero po zakończeniu wymaganej weryfikacji i zapoznaniu się ze Standardami.
4. Weryfikacja nie może być zastąpiona wyłącznie oświadczeniem osoby, jeżeli przepisy wymagają uzyskania informacji z rejestru lub zaświadczenia.
5. Dokumenty pozyskane w ramach weryfikacji są przechowywane zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.

§ 33. Zapoznanie ze Standardami

1. Każda osoba dopuszczona do kontaktu z małoletnimi przed rozpoczęciem wykonywania czynności:
   • otrzymuje Standardy;
   • zapoznaje się z ich treścią;
   • zobowiązuje się do ich przestrzegania;
   • podpisuje oświadczenie o zapoznaniu się ze Standardami;
   • otrzymuje informacje o sposobie zgłaszania podejrzeń i podejmowania interwencji.
2. Naruszenie Standardów może skutkować odsunięciem danej osoby od kontaktu z małoletnimi, zakończeniem współpracy oraz zawiadomieniem właściwych organów, jeżeli zachodzą ku temu podstawy.

Rozdział IX · Dzieci ze szczególnymi potrzebami

§ 34. Dostosowanie Standardów

1. Standardy stosuje się z uwzględnieniem sytuacji dzieci:
   • z niepełnosprawnościami;
   • neuroróżnorodnych;
   • z trudnościami komunikacyjnymi;
   • z niepełnosprawnością intelektualną;
   • z zaburzeniami psychicznymi;
   • nieposługujących się swobodnie językiem polskim;
   • znajdujących się w kryzysie;
   • mających inne szczególne potrzeby.
2. Informacje dotyczące praw, bezpieczeństwa i interwencji są przekazywane w sposób możliwie zrozumiały dla dziecka.
3. W razie potrzeby Psycholog wykorzystuje:
   • prosty język;
   • komunikację wspomagającą lub alternatywną;
   • materiały wizualne;
   • więcej czasu na rozmowę;
   • przerwy;
   • wsparcie bezpiecznej osoby, jeżeli nie narusza to interesu dziecka.
4. Nietypowy sposób komunikowania się, zachowanie wynikające z niepełnosprawności albo trudność w precyzyjnym opisaniu zdarzenia nie mogą stanowić podstawy do zlekceważenia zgłoszenia dziecka.

Rozdział X · Zgłoszenia i dostęp do pomocy

§ 35. Zgłaszanie problemów dotyczących bezpieczeństwa

1. Zgłoszenie może złożyć:
   • małoletni;
   • rodzic;
   • przedstawiciel ustawowy;
   • opiekun faktyczny;
   • członek rodziny;
   • pracownik szkoły lub innej placówki;
   • specjalista pracujący z dzieckiem;
   • świadek zdarzenia;
   • każda inna osoba posiadająca informacje dotyczące zagrożenia dobra dziecka.
2. Zgłoszenie może zostać dokonane:
   • osobiście;
   • ustnie podczas spotkania;
   • telefonicznie;
   • wiadomością SMS;
   • za pośrednictwem poczty elektronicznej;
   • pisemnie.
3. Zgłoszenia można kierować do: Julia Drelich e-mail: kontakt@psychologdrelich.pl telefon: 576 222 349
4. Zgłoszenie nie musi zostać sformułowane w sposób formalny ani zawierać dowodów krzywdzenia.
5. Małoletni może zgłosić problem własnymi słowami, rysunkiem, wiadomością, gestem lub w inny dostępny dla siebie sposób.
6. Jeżeli podejrzenie dotyczy Julii Drelich, zgłoszenie powinno zostać skierowane bezpośrednio do właściwego organu lub instytucji.

§ 36. Ważne miejsca i numery pomocy

1. W sytuacji zagrożenia małoletni lub osoba dorosła może skorzystać w szczególności z następujących form pomocy:
   • numer alarmowy – 112;
   • Policja – 997 lub właściwa miejscowo jednostka Policji;
   • telefon zaufania dla dzieci i młodzieży – 116 111;
   • Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka – 800 12 12 12;
   • telefon dla osób doświadczających przemocy domowej „Niebieska Linia” – 800 120 002;
   • najbliższy szpitalny oddział ratunkowy lub izba przyjęć;
   • właściwy miejscowo ośrodek pomocy społecznej albo centrum usług społecznych;
   • właściwy sąd rejonowy – wydział rodzinny i nieletnich;
   • właściwa prokuratura lub jednostka Policji.
2. Aktualność numerów i sposobów kontaktu powinna być okresowo sprawdzana.

Rozdział XI · Udostępnianie, monitoring i aktualizacja

§ 37. Udostępnianie Standardów

1. Pełna wersja Standardów jest dostępna:
   • na stronie internetowej Gabinetu: psychologdrelich.com;
   • w siedzibie Gabinetu;
   • na prośbę rodzica, małoletniego lub innej zainteresowanej osoby.
2. Skrócona wersja Standardów, przeznaczona dla małoletnich, jest dostępna:
   • na stronie internetowej Gabinetu;
   • w widocznym i dostępnym miejscu w Gabinecie.
3. Standardy są udostępniane w formie pozwalającej na zapoznanie się z nimi przed rozpoczęciem korzystania z usług Gabinetu.
4. W miarę możliwości Standardy mogą być udostępnione w formie dostosowanej do szczególnych potrzeb dziecka.

§ 38. Ocena stosowania Standardów

1. Standardy podlegają ocenie co najmniej raz na dwa lata.
2. Ocena obejmuje w szczególności:
   • zgodność Standardów z aktualnym prawem;
   • adekwatność procedur do charakteru działalności Gabinetu;
   • praktyczną możliwość zastosowania procedur;
   • analizę zgłoszeń i interwencji, bez ujawniania danych osób;
   • ocenę dostępności Standardów dla dzieci i rodziców;
   • potrzebę wprowadzenia zmian wynikających z nowych zagrożeń.
3. Wnioski z oceny dokumentuje się w Protokole przeglądu Standardów.
4. Standardy aktualizuje się przed upływem dwóch lat, jeżeli:
   • zmienią się przepisy prawa;
   • zmieni się sposób funkcjonowania Gabinetu;
   • do współpracy zostaną dopuszczone inne osoby;
   • wystąpi zdarzenie wskazujące na niewystarczającą skuteczność procedur;
   • pojawią się nowe zagrożenia dla małoletnich.
5. Po aktualizacji wskazuje się datę wejścia w życie nowej wersji.

§ 39. Postanowienia końcowe

1. Standardy wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2026 r.
2. Standardy stanowią dokument wewnętrzny Gabinetu, udostępniany publicznie w zakresie określonym w § 37.
3. Standardy nie ograniczają możliwości podjęcia innych działań niezbędnych do ochrony życia, zdrowia, bezpieczeństwa lub dobra małoletniego.
4. W sprawach nieuregulowanych w Standardach stosuje się obowiązujące przepisy prawa.